Maurice Kohlbrugge traint de jeugd van badmintonvereniging HBV en is secretaris van de club. Maar het liefst staat hij zelf in het veld om prijzen te pakken. En dat lukte vorig jaar, al moest hij er wel diep voor gaan. Wanneer Kohlbrugge zijn pupillen de fijne kneepjes van de sport bijbrengt, is een verhaal over zijn eigen successen nooit ver weg. Hoewel hij niet op hoogste niveau acteert, deinst hij er niet voor terug om zijn leerlingen te vertellen dat hij wel de meeste prijzen heeft binnengeslagen de afgelopen jaren.
Het zorgt ervoor dat er net even beter naar hem geluisterd wordt wanneer hij een oefening uitlegt en dat is maar goed ook. ,,Wanneer de kinderen bij de senioren gaan spelen, komen ze als eerste in mijn team terecht. Dus als ik het ze niet goed leer, heb ik daar zelf ook last van.’’
De 51-jarige Kohlbrugge begon naar eigen zeggen iets te laat met de sport waar hij nu al bijna dertig jaar in actief is. ,,Daarom ben ik nooit een bepaald niveau ontstegen.’’ Maar of hij dat heel jammer vindt? Integendeel.
Zo werd hij vorig jaar kampioen met het laagste team van HBV in de laagste afdeling van de bondscompetitie, de zevende divisie. ,,Maar dat maakt mij niks uit’’, aldus Kohlbrugge. ,,We zijn kampioen, punt uit. We spelen op een bepaald niveau en als we daar kampioen worden, zijn we de beste.’’
Het team van Kohlbrugge bestaat uit vier vaste spelers. Naast de fanatieke Horinees zijn de zusjes Julia (17) en Nora Meester (22) van de partij en Ruben Andriessen (18) maakt het kwartet vol. Een flink gat in leeftijd, maar dat vult Kohlbrugge graag op met ervaring en fanatisme. ,,Ze zijn allemaal in de jeugd bij mij begonnen, dus ze kennen mij door en door. We hebben ook een hele leuke klik.’’
Die klik kwam goed van pas toen het team vorig jaar lang meestreed om de titel. De belangrijkste wedstrijd op weg naar succes was thuis tegen Polisport uit Schagen. De spanning zat er goed op bij de teams, want Polisport had een voorsprong te verdedigen op de ranglijst, maar HBV wist dat het nog een wedstrijd tegoed had.
,,Het voelde als een kampioenswedstrijd. En ondanks dat ik de meest volwassen persoon zou moeten zijn, ben ik bloedfanatiek. Zeker bij zo’n wedstrijd. Als er dan spanning bij komt kijken, ben ik in vorm’’, lacht hij hard.
,,Een tegenstander moet bijvoorbeeld geen punten proberen te pikken, dan bijt ik van mij af.’’ Dat is volgens Kohlbrugge ook wat er gebeurde in zijn eerste partij van de dag. In het herendubbel zag hij een shuttle buiten de lijnen vallen, maar zijn tegenstander zag het duidelijk anders. ,,Hij was zeker een halve meter uit, dus ik zei tegen hem: ’Als je met punten pikken kampioen wil worden, dan moet je dat eerlijk toegeven.’ Daarna hebben we geen woord meer met elkaar gewisseld.’’
Het tekent de gedrevenheid van Kohlbrugge, die zich er niet voor schaamt om zelfs in de zevende divisie alles eruit te halen. Het hielp hem namelijk heel goed in de wedstrijden tegen Polisport, waarbij HBV vijf partijen won en de nieuwe koploper werd, maar ook in de wedstrijd die HBV de titel op moest leveren.
In Koog aan de Zaan, tegen Matchpoint, moesten er vier wedstrijden gewonnen worden. Na drie zeges mocht Kohlbrugge het winnende punt binnenslepen, maar dat werd al snel een lastige opgave. ,,Bij het oprapen van een shuttle, ging ik door mijn rug.’’
Zijn tegenstander had niets in de gaten. ,,Gelukkig maar, want ik kon bepaalde handelingen niet meer uitvoeren. Het was kantje boord.’’ Uiteindelijk wist Kohlbrugge de wedstrijd over de streep te trekken en was het kampioenschap binnen.
En zo mocht hij weer een prijs bijzetten in zijn persoonlijke prijzenkast en had hij ook weer een stok om mee te slaan tijdens zijn trainingen. ,,Als er weer eens wat gebeurt, zeg ik rustig: ’Jullie kunnen wel gek doen, maar vergeet niet wie er het meest kampioen is geworden de laatste tien jaar.’’’
